Links in een internetbos

 

 

internetbos

 

Voor de “duidelijkheid” heb ik nu heb ik de volgende blog aangemaakt op WordPress:

https://wandeleninierland.wordpress.com   Hier kun je onze wandelavonturen in Ierland volgen als je dat leuk vind. Volgende week gaan we daar aan de wandel op de schiereilanden Kerry en Beara.

Meer algemene wandeldingen schrijf ik in de volgende blog: https://gewoonwatgewandel.wordpress.com Zaken die met wandelen te maken hebben, maar ook oefenwandelingen, bijvoorbeeld stukjes GR-5 of andere kortere wandelingen.

De Camino-verhalen blijven gewoon op deze site https://PylgerAndrys.wordpress.com Dat was oorspronkelijk de site die ik voor de Camino was begonnen én die wil ik daar voor blijven gebruiken.  Vandaar dat ik nu alles wat opsplits. Ook het Zuiderzeepad wat we liepen, want dat was voor mij een beetje de Camino naar Huis, naar mijn geboorteplek.

En dan is er nog de site https://opwegnaarnidaros.wordpress.com Die ben ik vorig jaar begonnen, omdat we toen eigenlijk de Olav-route wilden doen. Dit plan is er nog steeds, maar hiervoor moeten er vakantiedagen, maar ook nog wat geld gespaard worden. Maar eens zullen we naar Trondheim lopen. Alleen weten we nog niet wanneer.

Ik hoop dat je er een beetje wegwijs uit word, het werd tijd de boel wat te reorganiseren, want ik zag zelf door de blogbomen het internetbos niet meer.

Dankjewel voor reacties, blijf reageren, op deze site of op die andere, want dat vind ik heel erg leuk.

Oan sjens!

Andrys

 

Post uit België van Andrea

Vandaag kreeg ik post uit België, een pakketje uit Berlaar, van Andrea, met wie ik een groot stuk heb opgelopen heb richting Pyreneeën in 2015. Ik ontmoette haar voor het eerst in het klooster van de Franciscanen in Limoges. Ik kwam daar terecht na een onderbreking van een maand omdat ik mijn middenvoetsbeentje had gebroken. Met de bus was ik weer naar Frankrijk getogen op 14 mei 2015. 

Andrea was ook geblesseerd geweest, net zoals mij moest ook zij wat rustiger aandoen. En zo wandelend ontstond een warme Camino-vriendschap. Onvoorstelbaar wat je elkaar vertelt, zo onderweg, het samen genieten van de natuur, cultuur brengt je dichter bij elkaar. 

Ik herinner me nog die dag dat we languit in het gras bijna twee uur naar een groep roofvogels zaten te kijken. In dat wonderschone Franse landschap, die dag met hele dreigende luchten. Dat vergeet ik nooit meer.

Net voor Saint-Jean-Pied-de-Port scheidden onze wegen, ik bleef bij Christian, die geblessseerd was en Andrea ging verder richting Camino del Norte. Maar we hielden contact via sms en telefoon. Toen ik in Finistere was kwam Andrea aan in Muxia. 

Na de Camino spraken we nog met elkaar af, herinneringen ophalen, honderden foto’s bekijken. Ik ging een keer naar Berlaar en Andrea kwam eens hier. Ze vertelde dat ze bezig was met een boek over haar Camino en vroeg of ze teksten van mijn blog mocht gebruiken. Natuurlijk! Ook had ze veel tekeningen, aquarellen en gedichten gemaakt, die ze zou verwerken in haar boek.

Nou vandaag lag het op de mat, ik ben er gauw in gaan bladeren, lezen, kijken en was tot tranen toe ontroerd door Andrea’s tekeningen en teksten. Mooi om te zien dat zij precies hetzelfde gevoel had na afloop: de Camino gaat in je zitten, de titel van het boek: “Eens pelgrim altijd pelgrim”.

Heerlijk om weer na te genieten van die Reis, van die vriendschap: mijmeren over al die kilometers stappen door dat prachtige Franse land. Echt onvergetelijk. 

Relikwie

Onderstaande link stuurde Eric Brandts mij. Een leuk initiatief. Ingepakte Jacobsschelpen als relikwie.  Ik bewaar mijn schelpen ook, als waren het relikwieën. Zelfs de schelp, die doormidden brak, toen mijn rugzak viel ergens op een veer op de IJssel bewaar ik nog. Op het moment dat die schelp in tweeën brak, werd ik toch wat “bijgelovig” en dacht dat het een slecht voorteken was voor mijn tocht naar Santiago de Compostela. Maar net zoals ik pech had onderweg, had ik nog méér geluk….

Heb zelfs het gevoel dat ik als “gelukkiger” mens terug ben gekomen uit Spanje, dus zogenaamde “voortekenen” kloppen niet altijd. Het zijn denk ik de beren op de weg.

Maar de gebroken schelp bewaar ik, geplakt met schilderstape ligt hij naast mijn bed.

Elke dag als ik naar bed ga lacht hij mij nog even toe,

Hier de link van de kunstenaar Eric Brandt uit Zeeland: http://www.omroepzeeland.nl/nieuws/2013-02-26/376818/relikwie%C3%ABn-hommage-aan-sint-jacobsroute#.WP5IK9LyjIU

Gedicht

Gedicht
Dit schreef Frederiek van Rhijn op Facebook. Het gaat over Manjarin, waar Tomas woont, ik sliep er in juni 2015 en werd ‘s avonds uitgenodigd om mee te eten omdat hij op dat moment geloof ik 22 jaar daar woonde. De oude Tempelridder….

 

Dit gedicht heb ik in Manjarin gekopieerd.
Er staat een krakkemikkig huis, met allemaal toeters en bellen. Ik heb er vast nog wel ergens een foto van. Er lag ook een soort gastenboek met dit waanzinnig mooie gedicht.

Estas en Manjarin,
peregrina,
que subes montes para ver horizontes,
alma errante y dolorada,
con hambre de verdades,
que busca solidades para tener compañia,

mente vagabunda,
peregrina,
que vuela mas que camina
que aùn no llega, y ya se va,
tu camino va a SANTIAGO,
y tu…
donde vas?

 

Gedicht
Je bent in Manjarin
pelgrim
die bergen beklimt om horizons te zien
dolende ziel en een pijnlijk gevoel
hongerig naar waarheid
op zoek naar eenzaamheid

Gedicht uit Manjarin

PHOTO_20150627_091350

Onderstaand gedicht kwam ik vandaag tegen op Facebook, geschreven door Frederiek van Rhijn. Het sprak mij erg aan, vandaar dat ik het plaats op deze site.
Ik sliep in juni 2015 ook in Manjarin en werd ‘s avonds door Tomas uitgenodigd om samen met hen te eten. Ze vierden dat hij op die dag 22 jaar op Manjarin woonde.
Met een Fransman sliep ik in een soort schuur, we sliepen niet veel, want de honden van Tomas bleven ‘s nachts blaffen. Maar al met al een geweldige ervaring om daar te zijn bij die ouwe Tempelridder.
Dit schreef Frederiek van Rhijn op Facebook:

Dit gedicht heb ik in Manjarin gekopieerd.
Er staat een krakkemikkig huis, met allemaal toeters en bellen. Ik heb er vast nog wel ergens een foto van. Er lag ook een soort gastenboek met dit waanzinnig mooie gedicht.

 

Estas en Manjarin,
peregrina,
que subes montes para ver horizontes,
alma errante y dolorada,
con hambre de verdades,
que busca solidades para tener compañia,

mente vagabunda,
peregrina,
que vuela mas que camina
que aùn no llega, y ya se va,
tu camino va a SANTIAGO,
y tu…
donde vas?

Gedicht
Je bent in Manjarin
pelgrim
die bergen beklimt om horizons te zien
dolende ziel en een pijnlijk gevoel
hongerig naar waarheid
op zoek naar eenzaamheid