Voorpret

Rugzak-test

3 augustus 2021

Het begint nu toch wel erg te kriebelen. Het is vandaag dinsdag en ik tel af tot maandag. Dan vertrek ik uit Metz.

Gisteren de rugzak ingepakt, hij voelde erg zwaar aan, dus ga ik ‘m vandaag testen met een lange wandeling hier in de buurt.

Mijn gevoel klopt, ik heb te weer te  veel in de rugzak gepropt, zoals gewoonlijk. Teveel kleren, te veel eten, te zware slaapzak, te zware sandalen.

Normaal gaat dat wel, als we met zijn tweetjes een wandelreis maken, dan wordt de tent gedeeld, maar nu ga ik alleen.

Ik wandel door de Heldense Bossen, merk dat ik meer pauzes moet houden als normaal. Het is echt te zwaar.

Vandaag ga ik ook voor het eerst met twee stokken lopen. Dat schijnt beter te zijn. Ik merk dat ik er aan moet wennen, tijdens  de wandeling verander ik de hoogte, ze waren te hoog.

Thuis ga ik nog opzoeken op internet hoe het zit met rugzak en stokken. Want dat merk ik: je houding is anders met rugzak. Misschien moet de hoogte van de stokken anders?

Maar eerst de boel weer op de weegschaal als ik thuis ben!

Ik heb niet het mooiste weer uitgezocht om te wandelen, krijg een paar buien over me heen. De regenjas moet aan. Gelukkig niet de hele tocht, later klaart het wat op. Ik loop toch nog zo’n 25 km met een te zware rugzak, zo’n vijf uur gewandeld.

Thuisgekomen pak ik de rugzak weer uit: er wordt eten uitgehaald, een regenjas eruit, een t-shirt, ondergoed, sokken eruit. De sandalen worden omgeruild voor lichte sportschoenen. Mijn EHBO-kitje wordt iets kleiner. De koffie wat minder.

Al met al wordt de rugzak bijna twee kilo lichter.

Ik denk dat ik nu bijna zweef. Als er nog meer uitgehaald wordt dan ben ik bang dat ik opstijg.

Want dat is het gevoel, ik zweef! Ik ga de wijde wereld weer in. Heerlijk!

Waar naar toe is niet zo belangrijk, de weg er naar toe, daar gaat het om.

Pelgrimsplannen voor 2021

Het is nu juli 2021 en de spanning stijgt. Volgende week nog een gesprek met de cardioloog en als alles goed is, vertrek ik een paar dagen later.

Ik wil vanaf Metz in Noord-Frankrijk beginnen. Eerst richting Meer van Genève over de GR-5. Daarop was ik al veel langer aan het wandelen. Eigenlijk al voordat het gepelgrimeer begon in 2014.

Eerst in 2003 of 2004 begonnen aan het Pieterpad, als herdenking aan mijn ouders, heit en mem. Vertrokken op heit’s verjaardag op 22 april. In Pieterburen. Al wandelend was het ook nog mem’s verjaardag, 2 mei..

Laatste stuk in Limburg met zonen Frank en Jan en Jan’s vriendje Chris gelopen..

Daarna was ik maar doorgegaan na het eindpunt op de Pietersberg. Eigenlijk tot Luxemburg. Ook Jan liep daar nog etappes mee. Door de Ardennen, Duitstalig België. Ik kwam daar de eerste bordjes tegen van de Camino, de Pelgrimsroute naar Santiago de Compostela.

De plannen werden omgegooid en ik begon in 2014 aan mijn Pelgrimstocht naar Santiago. De start in Fryslân met Frank en Jan. Daarna alleen verder. Steeds een weekje wandelen als ik weer eens vrij was. Zo belandde ik in september 2014 in Reims in Noord Frankrijk.

In maart 2015 nam ik verlof op én was het plan om naar SdC te wandelen. Ik begon vol goede moed. Maar nam toch te veel hooi op mijn vork, te veel gewicht, te veel kilometers. En ik moest stoppen door een vervelende blessure: gebroken middenvoetsbeentje, ook wel marsfractuur genoemd.

Na een maandje in het gips thuis kon ik verder en kwam begin juli 2015 aan in Finisterre. Het Einddoel van mijn Pelgrimsreis: van de Friese Waddenzee tot de Atlantische Oceaan.

Wat een Reis, wat een indrukken, wat een leuke mensen onderweg! Echt onvergetelijk.

Door mijn gewandel raakte ook Ans besmet met het wandel-virus en na 2015 hebben we al heel wat wandelingen gemaakt. In Ierland, Engeland, in Frankrijk in Normandië en Bretagne, in de Morvan, bij Vezelay. Je kan het niet zo gek bedenken of we hebben er gewandeld: meestal met rugzak…

Ook liepen we de Eiffelsteig in Duitsland, ook al zo’n prachtige herinnering. Ook hier kwamen we trouwens Pelgrimspaden tegen richting Trier-Luxembourg…

Ik ben hier de Pelgrim, de Pylger. Ans is meer een wandelaar.

Wel liep ze met me mee toen er in Fryslân een manifestatie was in Sint-Jacobiparochie, Santiago aan het Wad van Eijsden naar het Wad.

Vorig jaar bezochten we in de vakantie nog verschillende plaatsen, die met mijn Pelgrimsreis te maken hadden: we kampeerden in Saint-Jean-Pied-de-Port en wandelden nog een flink stuk richting Roncevalles. Daar gingen we een dag later naar toe met de auto.

Heel vreemd om er nu als toerist rond te lopen. Dan zie je hoe gefocust je bent tijdens je Pelgrimsreis. Je kijkt alleen maar vooruit en heel veel ontsnapt aan je aandacht. Niet gek vanzelf als je een 2500 kilometer-lange tocht maakt. Maar toch: Santiago of Finistere was het uiteindelijke wandeldoel. Maar onderweg was ik er allang achter: de weg is het doel. Of nog mooier in het Duits: Der Weg ist das Ziel.

Precies wat op mijn nieuwe routeboekjes staat! De Jacobsweg naar Le-Puy-en-Velay. En de Via Podiensis. (De Jacobsweg van Le-Puy-en-Velay naar Saint-Jean-Pied-de-Port)

Dat is mijn wandeldoel voor augustus als ik geen gekke dingen hoor bij de cardioloog. Na Saint-Jean-Pied-de-Port wil ik dan de Camino Del Norte en de Camino Primitivo naar Santiago-de-Compostela lopen en daarna…. Misschien nog door naar Portugal.

En mocht het niet lukken in Spanje door Corona-perikelen, dan kan ik er nog voor kiezen om naar Italië te wandelen naar Assissi en/of Rome.

Ik heb alle tijd. Wat een geluk.

Gewoon wat gewandel, nou gewoon….?

Onze wandelvakantie op de, GR-5 in Luxemburg van 21 t/m 28 juni 2021.

In Luxemburg zag ik zo rond 2003 of 2004 de eerste markering van het Pelgrimspad naar Santiago.

Pas tien of elf jaar later ging ik ‘m lopen vanaf Sint-Jacobiparochie… Ook deze week kwamen we pelgrims tegen.

Het begint te kriebelen… Misschien in het najaar….

Wil je meer lezen over onze GR-5-avonturen, lees maar eens op https://gewoonwatgewandel.wordpress.com

Geen Pelgrimspad, maar Pieterpad

 

feestje in ireland

Volgende week gaan Ans en ik starten op het Pieterpad. We vertrekken in Pieterburen en lopen in etappes zuidwaarts richting Pieterberg in Maastricht.

Als je ons wil volgen, zie de volgende link:   Het Pad van Pieter.

Bij mij was dit mijn eerste kennismaking met wandelen van LAW’s. Ik liep in 2004 voor het eerst deze prachtige route. Nu dan met zijn tweetjes. We hebben  er veel zin in!

In de wintermaanden ligt het gewandel toch wat stil, dus het wordt weer tijd om in beweging te komen.

Een mooie oefening voor deze zomer, dan gaan we verder in de Morvan, toch richting Le-Puy-en-Velay. Het plan om richting Assisi te gaan hebben we even uitgesteld.

Eerst richting de Via Podiensis, de Weg van Le-Puy-en-Velay naar Saint-Jean-Pied-de-Port. U hoort van ons.

 

Een prachtige wandeldag: van de Heerlijkheid Wittem via omwegen naar Sint-Servaas in Maastricht

Ik was al vroeg wakker vanmorgen. Zin om weer verder te wandelen. Gisteravond had ik de omgeving van het Klooster in Wittem mog verkend. Ik had nog een tijd in de gemeenschappelijke ruimte gezeten, maar kwam verder niemand tegen.

Dus toen maar vroeg het bed ingegaan, ik was moe genoeg door dat gewandel door de regen.

Vanmorgen om zeven uur ging ik naar de eetzaal, daar bleek dat er geen koffie uit het apparaat kwam, balen. Verder was het ontbijt heel uitgebreid. Brood, kaas, ham, Franse kaas, jam, yoghurt, fruit, jus ‘d orange.

In de eetzaal kwam ook nog een andere logé, die vertelde dat ze snel naar huis moest omdat haar man plotseling was opgenomen in het ziekenhuis. Ik heb ze sterkte gewenst voordat ze ging. Arme vrouw.

Na het ontbijt, zonder koffie ben ik toch maar verder gegaan. Ik ben nog even in de Gerardus-Kapel gaan zitten. Even stilte voor ik verder ging. Even rust.

Om acht uur liep ik buiten richting Gulpen. Daar ontdekte ik waar het gisteren mis ging, ik had een afslag gemist net voor Gulpen. Nu kwam ik daar uit. Een paadje door een weiland.

Zo kwam ik op hetzelfde pad als gisteren, vlak na de Gulpener Berg.

Evenlater liep ik Gulpen in. Bij de bushalte was het druk, veel scholieren. De ochtendspits… Verder was alles gesloten in Gulpen. Dus ik moest het nog even doen zonder koffie.

Toen ik het centrum uitliep liep ik bijna tegen een monument aan voor alle Joodse slachtoffers van de Holocaust in Gulpen. Er moet een flinke Joodse gemeenschap zijn geweest, als je die lijst ziet. Het monument deed me een beetje denken aan het Holocaust-monument in Berlijn. Zie volgende link.

De weg ging omhoog en ik liep verder. Een stukje verder weer een “Monument” uit Wereldoorlog-2. Een gebombardeerd huis, waar alleen de buitenmuren nog overeind stonden, er groeide zelfs een boom in het huis.

Zo te zien slachtoffers uit twee families, omgekomen door een bominslag in 1941.

Kijk maar eens naar deze  link. 

Het is nu 75 jaar geleden en nog steeds zijn we bezig met die oorlog. Over een tijdje zijn er geen mensen meer die het zelf hebben meegemaakt. Daarom vind ik dit soort monumenten leerzaam voor ons, voor onze kinderen.

Zorg er maar voor met zijn allen dat wij van “na de oorlog” blijven.

Ik vraag me wel eens af of die ultra-rechtse, nationalistische figuren zich dat realiseren, al 73 jaar leven wij in vrijheid.

Ik loop door, peinzend. Ik wordt afgeleid door het prachtige uitzicht achter me, de zon komt er nu echt door en er hangen nog wat mistflarden over de heuvels. De jas kan al uit.

Als ik verder loop kijk ik rechts tegen een maisveld aan, de mais is al geoogst, er achter is bos. Plotseling zie ik één…twee…drie…vier…vijf reeën heel schuchter, bijna onhandig het veld opkomen. Verderop bloeit iets groens, ik denk dat ze daar naar toe willen. Ik blijf stil staan, hou mijn adem in om zo lang mogelijk naar dit schitterende schouwspel te kunnen kijken. Maar eentje heeft me gespot en voor ik het in de gaten heb zijn ze alle vijf alweer de bosjes ingegaan.

Dit zijn de dingen, waardoor het zo fijn is om buiten te zijn, dit is kicken!

Ik loop door met een dikke smile op mijn gezicht. Wat er ook gebeurd: mijn dag kan niet meer stuk! Niet één, niet twee…maar vijf reeën.

Op de afslag naar links bij een bosrand zie ik een steen met een plaquette. Alweer geschiedenis, maar nu wat verder weg: deze plaats was vroeger het gericht. De plaats waar mensen werden opgehangen. Hoog op een heuvel, meestal precies tussen twee dorpen in. Daar was de galg en degene die werd gehangen lieten ze weken hangen. Als waarschuwing voor anderen. Brrr…

Geef mij maar deze tijd en de rechtspraak van nu, onvoorstelbaar dat er lieden zijn die roepen dat de doodstraf weer ingevoerd moet worden.

Gedachtes komen en gaan en ik ben door het prachtige weer die zwaarmoedige gedachten gauw weer kwijt. Ik geniet vooral: prachtige uitzichten, mooie slingerende paden, soms stijgend, dan weer dalend. Soms een holle weg, met bomen op de hoge kanten. Veel wegkruizen kom ik tegen. Heel vaak tegen een oude eik of kastanjeboom aan.

Het is overal stil, een enkele fietser of hardloopster kom ik tegen. Ik kom in het dorpje IJzeren, waar ik echt nog nooit van gehoord heb. Hier een mooie Maria-Kapel.

In Sibbe is net het café geopend en drink ik een heerlijk bakje koffie. Dat werd tijd…De kastelein vertelt dat het café in het nieuwe boekje van het Jacobspad wordt genoemd, hij is er zichtbaar trots op.

Na Sibbe gaat het een stuk minder met de route, ik kan de markering vaak niet vinden, het is allemaal wat onduidelijk. Onderweg naar Vilt verdwaal ik echt en kom terecht in Berg en Terblijt. Psychologisch hakt zoiets er flink in bij me, ik krijg zelfs lichamelijke klachten, zoals pijnlijke tenen bij zo’n tegenslag.

Gelukkig werd ik ook dit keer afgeleid door prettiger beelden, bijvoorbeeld de oogst van appelen..

Het boekje wordt aan de kant gelegd en Google-Maps moet voor verlossing zorgen. Helaas werkt dit niet goed op mijn mobiel. Het lijkt of het toestel Google-Maps niet bij kan houden. Of mij niet…

Ik kom ook nog terecht in Geulhem, een prachtig plaatsje waar de Geul door heen stroomt. Ergens zie ik oude rotswoningen, waar blijkbaar vroeger mensen hebben gewoond.

Via allerlei slingerweggetjes met scherpe kiezels beland ik eindelijk in Houthem. Maar de zin is over om Sint-Gerlach nog op te zoeken. Ik wil zo snel mogelijk naar Meerssen en Maastricht. Bij een tankstation rust ik even, koop een lekkere koffie.

Langs de kortste route kom ik in Meerssen, ik ben er verrast door de schoonheid van het plaatsje. Een prachtige Basiliek. Een heen mooi Marktplein erachter, een park, een leuk centrum!

Als ik verder wil en de Kerkstraat niet kan vinden vraag ik het een voorbijganger. Hij komt duidelijk uit Meerssen en vertelt trots over de Basiliek. Hij vraagt me of ik ook in de oude Synagoge ben geweest. Nee dus. Ook niks over gelezen. (thuis opgezocht: zie deze link)

 

Als ik richting Rothem/Maastricht loop zie ik ineens een oud Joods Kerkhof, de graven schots en scheef, zoals zo vaak op dit soort kerkhoven. Ook hier was dus een grotere Joodse gemeenschap. Reden om eens terug te komen en hier navraag naar te doen.

De wandeling naar Maastricht is nog lang en ik kort hem wat in. Ben dan ook blij als ik de brug over de Maas oversteek en het oude centrum in kan lopen.

De verleiding was na Meerssen zeer groot om direct naar de auto te gaan, die stond niet zo ver van Meerssen. Ook de verleiding om stadsbus of trein te pakken kon ik gelukkig weerstaan..

Maar ik had die oude Keizer Karel in Aken gezegd te voet naar Sint-Servaas te gaan. Ik dacht zelfs dat het in een dag te doen was, wat vanzelfs een grote vergissing was.

En belofte maakt schuld. Dus daarom liet ik me niet verleiden, niet door eerder te stoppen, niet door bus of trein te pakken.

Soms voelt dat goed als je je doel bereikt, wat niet wil zeggen dat je nooit moet laten verleiden. Als je bijvoorbeeld helemaal stuk zit is het onzin om niet bus of trein te pakken of eerder te stoppen. Alleen het gekke bij mij is: ik ga bijna nooit helemaal stuk. Ook vandaag niet…

En zo kwamen er vandaag twee stempels bij in de Credencial del Peregrino: van O.L.V. Sterre der Zee en van Sint-Servaas. Leuk, maar alleen omdat het weer zo’n prachtige wandeldagen waren. Met voor- en tegenspoed……

Onderweg naar het station kwam ik die dooie bisschop nog tegen…. die van de Klappergasse in Aken.

Het Jacobspad Aken-Maastricht in de eerste herfstregen.

Het werd weer eens tijd voor een lange wandeling alleen. De meeste keren wandel ik de laatste tijd met Ans. De keren dat ik alleen loop is meestal in de buurt: de zogenaamde “rondjes-om-de-kerk”. En wandelen met zijn tweeën is toch anders, dat ervoer ik vandaag.

Ik stond vanmorgen vroeg op, ik had me voorgenomen om een stuk Jacobspad te gaan lopen van Aken in Duitsland naar Maastricht. De auto parkeerde ik op de P&R bij Maastricht-Noord. Met de trein van Arriva reisde ik naar Maastricht en met de bus naar Aachen.

Om half tien was ik daar, ik stapte uit, omdat ik dacht de Dom te zien. Dom, want het was niet de Dom. Toen ik er naar toe liep vond ik het al wat kleiner allemaal, het was de St-Jacobskerk! Volgens Pelgrims bestaat toeval niet en wordt de Pilger, the Pilgrim, de Pylger, de Pelgrim vaak persoonlijk geroepen door Jacobus.

Nou, dan was dit zo’n geval van roeping, maar het voelde toch meer als een vergissing….een klein beetje dom.

Dat bleek wel toen ik de voordeur van de kerk opende: Jacobus stond rechts bij een pilaar, maar de tussendeur was dicht. Geschlossen! Ook het huis ernaast, een Pastorie of Parochiehuis: alles was dicht.

Ik besloot om toch maar door te lopen naar de Dom. Na even zoeken vond ik die. De Dom, daar waren Ans en ik al eens geweest, ik geloof in 2016 toen we de Eifelsteig gingen lopen. De start was toen bij de Dom van Aken.

De Dom ligt er prachtig in een stukje oude stad. Van binnen is het ook heel mooi én dan heb ik de schatkamer nog niet eens gezien. Wat een pracht en praal. Ik durfde niet goed foto’s te nemen, want er zaten veel mensen te bidden.

Buiten is het ook fantastisch: wat die bouwmeesters toch konden vroeger.

Op een toilet sprak ik de verantwoordelijke man daar aan over de füssball-match van vanavond: Bayern München tegen Ajax Amsterdam. Hij was duidelijk niet zo voor Bayern en liet me een tatouage in zijn nek zien van een grote S.

Hij zei fan te zijn van Klaas-Jan Huntelaar, want die had lang gespeeld bij Schalke-03 en speelt nu weer bij Ajax.

Nou, we zien het wel vanavond, ik geloof dat Ajax niet veel kans maakt. En zoals een pessimistische fan van VVV zei in een schriftje in het Kapelke van Genooi in Venlo: “Bidden in nood, helpt geen kloot.”

Nou, dan maar hopen. Dat helpt soms ook…

Ik liep verder, het was al tien uur geweest en ik moest nog naar Maastricht. Nog de stad Aken uit en door de Limburgse heuvelen. Het schoot door me heen dat ik me eigenlijk niet zo goed had voorbeteid, ik had wel het boekje bij me, maar ik had niet echt gekeken hoe-en-wat. Geen gpx-bestanden, geen routebeschrijving op de mobiel. Nee, alleen boekje. Ik was blij toen ik zag dat er markering was. Van twee kanten: dus vanaf Maastricht én vanaf Aken naar Maastricht.

Dit gaat meestal anders, als ik met Ans ben, die er niet van houd om onvoorbereid op stap te gaan en alles op haar telefoon zet, waardoor zij ook meestal de “reisleidster” wordt. Ze heeft al eens aangegeven dit niet prettig te vinden.

Gek, dat iedereen op zijn wijze, op zijn eigen manier reist. De één heel voorbereid, de ander veel minder. 

Ik merk dat ik het vaak niet weet, maar al gaande toch de juiste richting neem en dan ook het doel bereik. Alleen soms met een omweg. Het onverwachte kan soms heel verrassend zijn, maar ook heel vermoeiend. En als ik met Ans loop, merk ik dat ik haar dit niet aan wil doen en ben ik al blij als ze alle gpx-en weet-ik-wat-voot bestandjes op haar mobiel heeft staan. Alleen krijgt ze daardoor wel die “reisleidster”-rol.  Ja, ja, het valt niet mee dat samen wandelen, haha……het is net samen leven…

Zo mijnerend loop ik de stad uit richting Lemiers. Ik lees dat vroeger de leprozen buiten de stad werden gezet, in de Middeleeuwen heette dat leprozenhuis: “Melaten”. Nu ligt het supermoderne academische ziekenhuis daar in de buurt.

Bij Meliers ga ik de grens over naar Nederland, een bruggetje over de Selzerbeek is de grensovergang.

Het miezerde de hele tijd wat, maar nu begint het toch door te regenen. Regenjas aan, capuchon op. Dat is minder. Mijn wereldje wordt dan steeds kleiner, doordat mijn blik vernauwd wordt door die capuchon waar ik zowel links als rechts tegenaan kijk. En het geluid: ik hoor het tikken van de regen en niet het geluid van het land.

Kortom: ik hou er niet van, zo in een coconnetje te zitten tijdens wandelen,  ik ben meer een mooi-weer-wandelaar.

L

Langs Vijlen, Partij, zelfs Gulpen en de Gulpenerberg loop ik. Ik ben de markering kwijt!

Ergens zie ik een Klooster, het Arnold Janssen-klooster, die naam ken ik van de Zusters uit Steijl en van een eerdere pelgrimstocht door Duitsland bij Goch en Kevelaer. Ik bel aan, ik zit verkeerd: de Zusters wonen er niet meer, het is nu een Verslavingskliniek. Toeval? Jacobus? Dat ik daar net moet aanbellen… Hoelang is het nu geleden? De Cruz de Ferro, de A-steen, die ik kwijt ben: nog maar drie jaar!

Met Google probeer ik in Wittem te komen. Daar kom ik zo tegen half drie aan: zeiknat, verkleumd ga ik eerst in een restaurantje zitten daar: opwarmen, soep en koffie en dan zien we wel verder.

Als ik weer opgewarmd ben reken ik af en ga naar de buren : het Redemptoristen Klooster. Deze had ik gisteren voor de zekerheid al gebeld én er is plaats. Ik vind het mooi geweest voor vandaag!