Gedicht

Gedicht
Dit schreef Frederiek van Rhijn op Facebook. Het gaat over Manjarin, waar Tomas woont, ik sliep er in juni 2015 en werd ‘s avonds uitgenodigd om mee te eten omdat hij op dat moment geloof ik 22 jaar daar woonde. De oude Tempelridder….

 

Dit gedicht heb ik in Manjarin gekopieerd.
Er staat een krakkemikkig huis, met allemaal toeters en bellen. Ik heb er vast nog wel ergens een foto van. Er lag ook een soort gastenboek met dit waanzinnig mooie gedicht.

Estas en Manjarin,
peregrina,
que subes montes para ver horizontes,
alma errante y dolorada,
con hambre de verdades,
que busca solidades para tener compañia,

mente vagabunda,
peregrina,
que vuela mas que camina
que aùn no llega, y ya se va,
tu camino va a SANTIAGO,
y tu…
donde vas?

 

Gedicht
Je bent in Manjarin
pelgrim
die bergen beklimt om horizons te zien
dolende ziel en een pijnlijk gevoel
hongerig naar waarheid
op zoek naar eenzaamheid

Gedicht uit Manjarin

PHOTO_20150627_091350

Onderstaand gedicht kwam ik vandaag tegen op Facebook, geschreven door Frederiek van Rhijn. Het sprak mij erg aan, vandaar dat ik het plaats op deze site.
Ik sliep in juni 2015 ook in Manjarin en werd ‘s avonds door Tomas uitgenodigd om samen met hen te eten. Ze vierden dat hij op die dag 22 jaar op Manjarin woonde.
Met een Fransman sliep ik in een soort schuur, we sliepen niet veel, want de honden van Tomas bleven ‘s nachts blaffen. Maar al met al een geweldige ervaring om daar te zijn bij die ouwe Tempelridder.
Dit schreef Frederiek van Rhijn op Facebook:

Dit gedicht heb ik in Manjarin gekopieerd.
Er staat een krakkemikkig huis, met allemaal toeters en bellen. Ik heb er vast nog wel ergens een foto van. Er lag ook een soort gastenboek met dit waanzinnig mooie gedicht.

 

Estas en Manjarin,
peregrina,
que subes montes para ver horizontes,
alma errante y dolorada,
con hambre de verdades,
que busca solidades para tener compañia,

mente vagabunda,
peregrina,
que vuela mas que camina
que aùn no llega, y ya se va,
tu camino va a SANTIAGO,
y tu…
donde vas?

Gedicht
Je bent in Manjarin
pelgrim
die bergen beklimt om horizons te zien
dolende ziel en een pijnlijk gevoel
hongerig naar waarheid
op zoek naar eenzaamheid

 

Weer thuis…

Het was gisteren maar een klein verslagje. Ik zal vandaag nog een korte samenvatting van deze zondag doen.
We stonden voor zevenen op zondagmorgen en ontbeten in de “huiskamer” die de boerin had ingericht boven de koeienstal. Lekker met een zondags eitje erbij. Het weer was weer prima, klein beetje bewolkt. Prima weer om te wandelen. Om een uur of acht vertrokken we en liepen we al gauw Monnickendam binnen. Een heel leuk oud havenplaatsje, waar de oude scheepjes tot bijna in het centrum in de haven daar liggen. Dat maakt zo’n plaatsje zo authentiek, net als vroeger. Helemaal op zondagmorgen. Overal nog lekker stil.

We liepen verder over de dijk en zagen dat er iets voor fietsers georganiseerd was, er stonden allelei stands van o.a. Snelle Jelle. Nou dat hebben we geweten de rest van de dag. De hele dag werden we bijna van de dijk gereden door racefietsers. Die reden de Dam-tot-Dam-tocht. Op zich niet erg, maar de meeste racefietsers waren erg haastig en gestressed, en gingen geen centimeter aan de kant. De wandelaars moesten maar in het gras springen leek het wel. Ergens vertelde een mevrouw dat het er nog maar een paar waren en dat er nog zo’n 6000 zouden volgen. Gelukkig gingen die racers bij Durgerdam rechtsaf en hadden we er geen last meer van.
Durgerdam is een heel leuk plaatsje aan het IJ, er staat een karakteristiek kerkje van hout. Net zoals de huisjes aan de dijk, veel van hout. Prachtig! En vandaag helemaal met die blauwe lucht en die wolkenvelden. Echte Hollandsche landschappen: het lijkt deze week echt of we in een 17e eeuws schilderij lopen. Die wolken, die luchten, de koeien in de wei, de grasvelden tot aan de horizon. De watertjes die er door geen lopen, soms krokkelend, vaker kaarsrecht.
Een gecreeërd landschap, door ingrepen van onze voorouders ziet het er uit zoals het nu is. Ovetal molens, gemalen om het water te bedwingen en het weg te pompen.

Na Durgerdam, wat al bij Amsterdam hoort kwamen we nog in Schellingwoude en Nieuwendam. Prachtige plaatsjes tegen Amsterdam aan met allemaal weer die huisjes op de dijk. Niet verwacht zulke leuke buurtjes in Amsterdam tegen te komen. Helemaal niet druk en erg leuk om door heen te lopen. 

In Amsterdam liepen we door de Vogelbuurt richting het veer naar het Centraal Station. De Vogelbuurt is in 1917 gebouwd als noodoplossing voor de woningnood. Hele kleine huisjes, ziet er gezellig uit. Citaat uit Zuiderzeepad boekje: 

Tuintjes van 2 m diep, heggen, poortjes, pleintje, plantsoentje met wat pluimvee, de stilte op straat wordt verstoord door het tsjilpen van een mus, de geur van aangebrande aardappelen: allemaal heel knus, of benauwend……Feit is dat de bewoners van geen sloop willen weten.

In de Terminalhaven in het IJ lagen twee heel grote cruiseschepen,  een  ervan was de Holland-America-Line. Gigantisch als je die schepen ziet liggen. Nog hoger dan de flats waar ze voor liggen. Op een bankje rustten we nog even, we hadden meer gelopen dan verwacht. Vandaag zo’n 30 km, in totaal zo’n 160 km vanaf Lemmer. 

Met het veerbootje gingen we naar de overkant, het Centraal Station. Met lijn 2 van de tram kwamen we een tijdje later aan in Nieuw Sloten, waar Iza haar studentenkamer heeft. 

Die kwam een kwartiertje later ook aangelopen, allemaal vanzelf blij elkaar weer te zien natuurlijk…

Gisteravond heerlijk met dochterlief Iza gegeten bij een Surinaams Eethuisje daar bij haar in de buurt. Heerlijke roti, daar kun je me altijd blij mee maken! En nu helemaal na zo’n week wandelen. Het buitenleven, de kilometers (bijna 160..), onze lijven snakken naar voedingsstoffen, rust, vocht. En dus een geweldige honger…..
Dat was lang geleden dat ik sliep in een studentenflat.. .het is me reuze meegevallen, het was er erg rustig en we sliepen goed op Iza haar slaapbankje. Vanmorgen had ze al yoghurt met honing met muesli voor ons klaargemaakt en hebben we samen ontbeten.


Toen we met de rugzakken naar Station Lelylaan liepen wisten we nog steeds niet wat we vandaag gingen doen. Verder lopen vanaf Muiden of naar huis. Op het station hebben we de knoop doorgehakt en zijn we richting Lelystad gereist waar ons autootjes geparkeerd staat. Naar huis dus. Zin in ons eigen bed.

We namen deze beslissing ook omdat we in boekjes zagen dat er minder campings zijn vanaf Muiden. We hadden geen zin om ons daar nog een paar dagen druk over te maken. Ook gaat de route na Nijkerk niet meer langs de oude Zuiderzee, maar gaat hij de bossen in. Dit trekt ons ook niet zo, we zijn in al die weken na Elburg zo verliefd geworden op dat dijkenlandschap dat we besloten hebben om dit stuk maar over te slaan. Misschien een andere keer eens.
We hebben onze zinnen nu gezet op het Friese Kustpad. Dit kun je lopen vanaf Stavoren en loopt langs de Friese kust richting Lauwersoog. Je kunt eventueel besluiten nog door te gaan in Groningen. En dan bijvoorbeeld vanaf Pietersburen het Pieterpad te lopen. Het lijkt me heel leuk om dit samen met Ans te doen. Ik heb in 2004 of 2005 deze route al eens gelopen. Nu dan misschien met Ans.

Nu eerst wat anders, dat hoort bij thuiskomen:

Tot ziens op de volgende wandeling, ik hoop dat ik zo bloggend ook anderen enthousiast heb gemaakt. En als dat niet zo is dan ben ik blij dat je zo lezend met ons mee reist, ik hoop dat bevalt. 

Anders hoor ik het wel……

Oant sjens! 

Amsterdam lonkt

Geen lang verhaal vandaag, omdat nu al twee keer mijn verhaal verdween….

De route ging vandaag over Monnickendam, Uitdam, Durgerdam, Schellingwoude, Nieuwendam naar de veerboot over het IJ naar het Centraal Station in Amsterdam. Daar pakten we de tram naar Nieuw-Sloten, waar we vannacht slapen bij onze dochter Iza. 

Slapen dus op een gewoon bed, daar hebben we allebei wel weer zin na een week op matjes slapen. Ze bevallen trouwens goed die nieuwe (Thermarest-matjes). 

Onderweg kwamen we nogal wat gestresste, gehaaste, sacherijnige fietsers tegen die een tourrit van Dam tot Dam fietsten en ons bijna van de dijk afreden. 

Bij Centraal Station kwamen we de Dam tot Dam renners tegen, die die tocht net hadden uitgelopen (gerend). Allemaal met vermoeide en blije gezichten. 

Nu zitten we bij Iza, we hebben lekker Roti bij een Surinaams Eethuisje gegeten, heerlijk. 

 Paar foto’s:





Edam, Volendam en Marken

Zaterdag, 17 september 2016

Gisteravond hadden we niet veel puf meer om van alles te ondernemen, we aten de salades, dronken nog nieuwe Latte Machiatto, die toch minder lekker was dan die van de Plus en lagen al vroeg in de tent. Die dertig km was toch aardig in de benen gaan zitten.
Allebei heel goed geslapen, daarom waren we al weer vroeg wakker. Voor zevenen waren we de tent aan het afbreken, in de grote schuur waar ze een soort kantine hadden gemaakt, ontbeten we.

image

Voor achten waren we al weer aan de wandel, weer langs de dijk richting Edam. Daar waren we zo want de camping was zo’n kilometer van Edam af. Bij binnenkomst daar zagen we eerst Fort Edam liggen, daarna liepen we via de haven en de sluis Edam in. Een prachtig stadje met wat grachtjes, oude huisjes, een mooie kerk. Natuurlijk winkeltjes waar je Edammer kaas in alle sporten en maten kon kopen. Het wasnog vroeg dus was er niet veel te doen. We spraken nog met een stel uit Californië.
Maar doorgelopen. Zoals in bijna elke stad raakten we de route weer eens kwijt, omdat we geen bordjes zagen.
Even gevraagd en langs de andere kant van het water richting sluis gelopen, zoals op de kaart.

image

Na de sluis gingen we de dijk weer op en voor we het in de gaten hadden liepen we Volendam alweer in. Het ligt bijna tegen elkaar aan.
Op de dijk keken we achterom, heel in de verte zag je aan dehorizon vage contouren van het land en de dijk waar we al.hebben gelopen. Helemaal rechts in de hoek konden we Wijdenes nog zien. Ongelovelijk, als je achterom kijkt hoeveel en hoe ver je eigenlijk loopt.
Volendam was zoals iedereen Volendam kent, druk, toeristisch, veel buitenlandse toeristen uit alle windstreken. We hadden er eigenlijk niet zo veel zin in en besloten de boot naar Marken te pakken.
Ook Marken bleek heel toeristisch te zijn, maar het was er wel lekker rustig. Bijna geen verkeer, autovrij. Mooie oude visserhuisjes. Het leek wel een openluchtmuseum. Na even hebben rondgelopen zijn we op een bankje gaan zitten, boterham met kibbeling gegeten. Ondertussen was het gelukkig wat warmer geworden, een slap zonnetje kwam door de bewolking heen.

image

Ons plan om over de autodijk weer naar het vaste land te gaan ging niet door, omdat we dan ergens aankwamen waar geen campings in de buurt waren. Dat begint delaatste dagen meer een probleem te worden. Niet overal zijn campings, en dan moet je wel uitpuzzelen hoe en hoever je loopt.
We gingen weer met de boot terug. Onderweg zagen we volle boten richting Marken varen. In Volendam was het ondertussen ook flink druk geworden, je kon er over de koppen lopen. We zijn dan ook direct toen we van de boot stapten direct een zijstraatje ingestapt, bij de haven was het werkelijk smoordruk. In Volendam was een supermarkt, Deen. Daar deden we de boodschapoen voor vanavond.

image

Over en langs de dijk liepen we richting Katwoude, een klein dorpje vlak tegen Monnickendam aan. Daar kwamen we nog een boer tegen, die van alles verkocht in zo’n automaat. We kochten nog een doosje eieren voor bij de nasi vanavond.
Op de SVR-camping aangekomen bleek dat ik mijn Zuiderzeepad boekje had laten livgen. De zoon van de boer bood aan om me ernaar toe te rijden. Aardig hé!  En bij de buren die in een caravan mogen we de nasi warm maken in hun magnetron. Veel Amsterdammers hier, hoegaat dat liedje ook al weer: “We zijn op de wereld om elkaar te helpen niet waar… ” en zo is het maar net. En de boerin komt bij elke tent of caravan een krant brengen. Lekker de zaterdagse Volkskrant lezen direct.