Friese Kustpad-linkje

Wil je meer lezen over ons gewandel op het Friese Kustpad, kijk dan maar eens op de volgende link;

gewoonwatgewandel

Advertisements

In de media

Ik kwam op het internet nog een leuk filmpje tegen over de Camino vanaf Sint Jabik naar Santiago de Compostela.

Kijk maar eens:

De cirkel is rond en rond is de cirkel

Het begon maandagavond al bij me, toen ik op de dijk stond bij Zwarte Haan. Gemijmer.

Dat het nu drie jaar geleden is dat ik in juli aankwam in Finistere. De blijdschap en ontroering die voelde toen ik bij Cee de zee zag. Mijn Camino was bijna gelopen. Toen ik een dag later aankwam in Finistere nam ik mij voor geen kilometer meer te lopen. Finistere was het eind van de wereld, eind van mijn Camino.

In maart 2014 was ik gestart in Fryslân, omdat ik daar vandaan kom. In maart begon de Reis samen met mijn zoons Jan en Frank aan het Wad bij Zwarte Haan, het Friese Finistere.

Het was regenachtig vies weer die dag, maar later klaarde het op. We liepen een paar dagen samen tot Heerenveen, daarna ging ik alleen verder. Lees maar op: pylgerandrys.waarbenjij.nu

jabik 3 schaduwen
Het Bildt 2014
jabik jan en frank 2014
Zwarte Haan 2014
jabik pylger 2014
Zwarte Haan 2014

Nu in juli 2018 sta ik weer in Zwarte Haan. Nee, ik ben niet helemaal teruggelopen vanaf Santiago de Compostela of Finistere. Nee, ik liep nu niet alleen, maar samen met Ans vanaf Eijsden. Op het idee gebracht door de georganiseerde estafette van de verschillende regio’s van het Genootschap van Sint Jacobus. Er werd vooral in groepen gewandeld, maar dit sprak ons beiden niet zo aan. We liepen samen in etappes van Eijsden naar Sint Jacobiparochie.

 

En ik liep daarna nog twee etappes vanaf Leeuwarden. Met Ans had ik begin juli de westelijke route gepakt langs Franeker en Tzum.

Het was heerlijk om samen zo te wandelen, steeds een paar etappes, soms met auto en openbaar vervoer heen en terug. En een andere keer met onze Slaap-Caddy en/of tentje. Gemijmer nu ook bij mij omdat dit jaren niet mogelijk was samen. Ik ben echt heel blij dat Ans doordat ze zo is afgevallen nu samen met me kan wandelen. Een verrijking van ons leven samen.

Easterwierum 2018
Easterwierum 2018

Ik begon met “De cirkel is rond en rond is de cirkel” en zo voelde het gisteravond toen we in ” “processie” achter die verhalenverteller/zanger Tjerk Ridder met zijn ezel aanliepen naar Zwarte Haan. Zelfs de beelden van Finistete en Zwarte Haan lijken op elkaar. Schimmen in het licht van de ondergaande zon. Schimmen van pelgrims, die op zoek zijn naar dit soort beelden en/of rituelen.

finistere
Finistere 2015
Zwarte Haan 2018

 

Zwarte Haan 2018
Zwarte Haan 2018

Dat is zo mooi als je andere pelgrims/ wandelaars ontmoet! De herkenning, je kunt gevoelens delen, die mensen die het niet kennen bijna niet begrijpen. Wat betreft kan ik wel iets voorstellen bij dat samen wandelen in een groep. Alleen niks voor mij, omdat het alleen-zijn, de stilte er heel erg bij horen. En met zijn tweetjes lukt dat ook goed.

wandelaarster/pylger 2018

Zo mijmerend liep ik gisteren over het festivalterrein van Nacht aan het Wad. Een hartstikke leuk festivalletje met (geen luide) muziek, verhalenvertellerij, sterrenkijkerij en je kon zelfs mee met een boswachter het Wad op. Stands met van alles over nachtdieren.

Ik loop er rond, luister naar muziek van een koor met drie muzikanten, een accordeon, een viool en een cello. Melancholische muziek, of ben ik dat? Heel mooi, de Friese teksten ontroeren me. Dat is vanzelf niet gek, want Fries is de taal van mijn hart. Teksten in het Fries komen bij mij meer binnen als Nederlands of een andere taal. Voelt al thuis, thús.

Jelsum 2018
jabik jelsum kerk 2014
Jelsum 2014

Dat gebeurde maandagavond dus ook een beetje, dat gepraat daar van die Bildtkers op de dyk. Dat voelde zo vertrouwd omdat het ook op Liwarders lijkt. Mijn ouders hadden ook vrienden die dat taaltje spraken, het komt me zo bekend voor, zo eigen.

Zwarte Haan 2018

Thús juh, bitsje ouwehoere op de dyk…

Ik ben nog gebleven tot half drie, toen vielen de luiken bij mij ook dicht. Niet gek na drie dagen wandelen door bloedheet Fryslân. Met een tevreden en blije blik duik ik mijn tentje in om drie uur.

Drie fantastische dagen, ik ben weer terug waar ik ooit begon, de cirkel is rond.

De Dag van Jacobus

Woensdag 25 juli 2018:

Ja, daarvoor ben ik hier en zijn vele anderen hier hé! Vandaag is het de 25ste juli: Jacobus-dag!

De dag begon slecht, want ik ben vannacht lastig gevallen door twee of drie steekmuggen.

Ze zaten niet in de tent, maar omdat het ineens ging regenen vannacht ben ik naar buiten gegaan en heb de stoel en de handdoek binnen gelegd. En toen zijn die pestkoppen waarschijnlijk mee naar binnen geglipt.

Ik heb er in ieder geval slecht van geslapen, ik hoorde ze steeds, maar zag ze niet. En nadat ik toch in slaap was gevallen voelde ik ze, jeuk op vingers en voeten. Het lijkt wel Zweden hier!

Nou ja, het regent niet meer, het zonnetje komt erdoor en de muggen zijn nu weggejaagd. Ik heb lekker ontbeten voor de tent, het is nog maar vijf over zeven. Alles in rust nog, behalve de vogels, die zingen het hoogste lied.

Ook zit er in de boom naast mijn tent weer de kaakvogel, die is van Eijsden meegevlogen naar het Bildt. Want overal waar we kampeerden van februari tot nu kwamen we hem of haar weer tegen. Ik denk van een kraai of zoiets: maar kaken (Limburgs voor schreeuwen) kan die!

Gisteravond ben ik nog even naar Zwarte Haan gereden. Daar was het gezellig op de dijk. Veel pelgrims, maar ook mensen die hier wonen, uit Nij Althoenae en Oude Bildtzijl. Prachtig dat taaltje: het Bildts. Het doet mij aan Liwarders denken, stadsfries. Een mengeling van Fries en Nederlands. Want zo is Bildts eigenlijk ontstaan: Hollanders en Brabanders, die hier in de polders kwamen werken trouwden met Friese meisjes en vermengden hun taal met het Fries. Met als resultaat: het Bildts.

Ik kwam er ook nog een heel leuk stel tegen, pelgrims. Allebei al aardig op leeftijd. Ze vertelden dat ze nu al dertien keer naar Santiago de Compostela hadden gelopen, verschillende routes. De eerste keer vanuit Nederland.

Ze staan hier ook op de camping, ik kwam hem net nog tegen bij het washok. Ze zijn hier in groepsverband naar toe gelopen, maar kamperen zelf in zo’n klein caravannetje. Leuke mensen!

Ik vertek straks om een een uur of half negen richting Zwarte Haan. En vanaf daar dan de echte laatste loodjes naar Sint-Jabik. Veel hoef ik niet mee te nemen, wat drinken en een paar rozijnenbollen…

Bovenstaande typte ik om een uur of zeven vanmorgen. Ondertussen heb ik mijn plan alweer gewijzigd! Ik ga niet lopen vanaf Zwarte Haan, omdat we vanavond ook al naar Zwarte Haan lopen vanaf Sint-Jabik. Dan zou ik twee keer die route lopen. Ik besluit om naar Vrouwenparochie te gaan. Daar vertrekt een andere groep, waaronder die twee oudere pelgrims die bij mij op de camping staan. Ik zag ze net wegrijden, ze gaan met de auto naar de startplek.

Bij de dijk zie ik dat het iets meer dan zes kilometer lopen is, dat lukt vast nog wel. De weg naar Sint Annaparochie liep ik gisteren ook al…..maar het is mooi weer en ik geniet van de ruimte, het uitzicht over de graan- en aardappelvelden. In de verte zie ik rechts het torentje van Sint-Jabik.

Ik hoop dat ik niet te laat ben, dat heb je als je met een groep loopt. Als je alleen of met zijn tweetjes wandelt hoef je daar nooit over na te denken… Ik loop nog wat sneller…

Als ik in bijna in Sint-Anne ben heb ik het zweet al voor op de kop staan. Net voor het plaatsnaambord kom ik een pelgrim tegen die de andere kant uitloopt. Ik zeg dat hij zo veel te vroeg in Sint-Jabik aankomt en dat dat een rare binnenkomst is zo in je eentje. Ik vertel ‘m dat ik maar Vrouwenparochie ga omdat daar een groep vertrekt. Nou, hij wil wel mee lopen. Het blijkt Leonard te zijn, ongeveer zo oud als mij en hij komt ergens uit de buurt van Noordwijk of Noorwijkerhout.

Als we door Sint-Anne wandelen zeg hij dat hij net van die kant komt, hij had ergens verderop op een camping geslapen, camping de Roos. We kletsen wat en vertellen beiden elkaar wat we hebben meegemaakt op de Camino. Leonard vertelt dat hij is gaan lopen omdat hij met wandelen veel minder last van zijn reuma heeft. Hij is vanaf Rome naar Santiago gelopen, zonder routeboekje, maar met een wegenkaart. Zo heeft hij zijn eigen Camino-route gemaakt. Later is hij ook nog vanaf Sevilla naar Santiago gelopen. Hij kan er in ieder geval mooi over vertellen.

Als we in Vrouwenparochie aankomen bedenken we dat die groep wel afgesproken zal hebben bij de kerk. Maar als we daar aankomen is er geen kip te bekennen, laat staan een pelgrimsgroep.

Leonard begint wat te lachen en zegt: “Och, die kilometers er nog bij, dat lukt ook wel…..”

Naast de kerk staat een man met zijn dochter bij de auto. We gaan het hem vragen of hij of zijn dochter misschien een groep mensen gezien heeft. “Nee, niks gezien”, hij vertelt wel dat hij mij gisteren heeft zien lopen in Leeuwarden, het viel hem op dat ik nogal snel liep. Leonard beaamt dat en zegt dat ik inderdaad een sneller tempo heb als hem.

De man bedenkt dat de groep misschien verderop is in Vrouwbuurtstermolen. Nou dat is geen gek idee, we lopen door. Bij een boerderij zitten werkmensen koffie te drinken. De baas denkt dat hij de groep gezien heeft bij de molen.

We lopen nog pasje sneller. Als we vlak bij de Molen zijn zien we een langgerekte groep verderop door de weilanden lopen. We vragen nog even binnen en ja hoor, dat waren de pelgrims, die zijn net weg.

Op hoop van zegen lopen we weer via dezelfde weg terug, de werkmensen zitten nog steeds aan de koffie en spreken ons aan. “Nee, ze waren al vertrokken!”.

Verderop in Vrouwenparochie zien we dat de groep naar links is afgeslagen en op dezelfde weg als ons terechtkomen.

We sluiten aan, er komt gelijk zo’n regelman naast ons lopen en die vertelt nog dat hij nog langer heeft gewacht in de molen. Hij vertelt veel over zijn eigen pelgrimstocht, maar heeft weinig belangstelling voor onze verhalen.

We gaan maar bij anderen lopen, o.a.de twee oudere pelgrims die bij me op de camping stonden. Hele lieve mensen. Toen ik vroeg hoe oud ze eigenlijk waren kreeg ik als antwoord: “Samen honderdachtenveertig”. En zo te zien waren ze beiden wel in de zeventig. Respect! Al dertien keer de camino gelopen, de eerste keer vanaf hun woonplaats Raalte. De laatste keren met hun kleinkinderen. Een jaar met hun kleinzoon en toen die zo enthousiast terugkwam wilde de kleindochter ook. Prachtig, die verhalen, dat enthousiasme!

In Sint-Anne krijgen we nog een toeristische wandeling langs allerlei plekken waar vroeger o.a. de Christelijke en Openbare School had gestaan. Nu was dat aangegeven met een tegel met een foto. Maar er stonden nu woningen, dus er was weinig van te zien.

Daarna werd er nog van alles vertelt in de Nederlands Hervormde Kerk, een markant gebouw. Over de geschiedenis van.de kerk en het Bildt. We horen dat Rembrandt daar met zijn Sakia is getrouwd. En dat er een familiegraf is met een deur, die geschonken is door Zweden, ik geloof dat een van grietmannen, van Haaren daar ambassadeur was geweest, maar het kan ook anders zijn, want ik kon niet zo geconcentreerd luisteren.

Waarschijnlijk omdat het tijd werd om te lunchen en dat deden we daarna dan ook in de kerk. Vandaag niet zingen, maar boterhammen of rozijnenbollen eten dus….

Vanaf Sint-Anne was het niet ver meer naar Sint-Jabik.

Daar wilde iedereen vanzelf op de foto bij het plaatsnaambord. Met zijn tweeën, met of zonder bourdon, dit is een soort stok met linten die groepen steeds meedragen. Aan het ding hangen vlaggetjes en linten uit de verschillende regio’s. Hij wordt overgedragen van de ene naar de andere regio. En heeft dus al een hele reis door Nederland gemaakt.

De binnenkomst bij de Groate Kerk is feestelijk. Iedereen is blij om hier binnen te lopen: Santiago aan het Wad. San Iago: Sint Jabik!

In de grote tent, maar ook in de kerk is plaats genoeg om ergens te gaan zitten. Langzamerhand komen ook de andere groepen binnen, die ook met applaus worden binnengehaald.

Iemand van de organisatie vertelt dat er zo’n vijfhonderd pelgrims in de tent en daarbuiten zaten.

Het was een strak georganiseerd feest, met toespraken, muziek van koren. Een groep die echte Spaanse muziek maakte, echt gezellig, zo met al die camino-genoten tezamen.

Over de processie achter de man met de ezel en wat ik verder nog allemaal meemaakte op het Wad bij Zwarte Haan, het Friese Finistere, daar schrijf ik later nog een stukje over.

Rituelen op de Friese Meseta…

Dinsdag 24 juli 2018:

Al vroeg opgestaan vanmorgen, want ik wil met de bus vanaf Sint-Jacobiparochie naar Leeuwarden. Voor zeven uur was ik al daar, de heb ik auto geparkeerd in een zijstraatje. Al voor acht uur stapte ik uit bij het station van de culturele hoofdstad van Europa.

Tegenover het station staat een van de fonteinen, speciaal gemaakt voor dit evenement. Ik geloof dat alle elf steden er eentje hebben gekregen. En net zoals altijd met kunst werd er weer heel wat afgezeurd, gediscussieerd… Knap dat die fonteinen er nu toch staan.

Ik liep door muisstil Leeuwarden, de winkels, de kroegen waren nog dicht. Niet erg want ik moet vandaag ver lopen. In de Sint-Jacobsstraat kom ik meer pelgrims tegen. Ze lopen in een groep, allemaal vrouwen. Ik klets even, maar zeg dat ik mijn eigen route loop.

En dat is ook zo, want ik heb bedacht dat ik langs het huis ga lopen waar mijn ouders en dus ook ik zo lang hebben gewoond. Een stukje om, maar voor mij heel speciale herinneringen.

In mijn herinnering was Leeuwarden veel groter, straten lijken minder lang, flats minder hoog, pleinen veel kleiner. Raar is dat, misschien komt dat omdat je vroeger met het perspectief van een kind alles bekeek. En daarom lijkt het nu ik groot ben allemaal kleiner…. zelfs die scheve Oldehove….

Het huis waar we gewoond hebben lijkt ook gekrompen te zijn, het tuintje er om heen kun je eigenlijk geen tuintje noemen…

Ik loop verder door Leeuwarden-West, de vogelnamenbuurt, de componistenwijk. De kerk waar we vroeger naar toe gingen, de Fenix wordt gesloopt. Dat hadden ze toch veertig jaar geleden niet gedacht: kerken zijn toch voor de eeuwigheid?

Nou deze kerk dus niet:

Via de weg naar Holwert loop ik richting Jelsum. Hier had ik ooit als opgeschoten jongen een krantenwijk. Of ik nam die van iemand over. Een slecht idee, want het betaalde slecht en de huizen en boerderijen lagen ver uit elkaar. Van Leeuwarden tot Jelsum. En soms had ik pech, want ik vergat wel eens een abonnee. En dan moest ik nog eens terug met mijn fietsje. Wat een ellende.

Via Jelsum, waar vroeger een State was, Dekema state loop ik verder. Het volgende dorp ligt er eigenlijk tegenaan: Cornjum. Ook hier een kerkje, de Sint-Nicolaaskerk. Er hangt een briefje aan de deur, waarschijnlijk voor de groep die ik vanmorgen heb gezien.

Ik wacht even, drink wat en loop weer verder. De route gaat weer door een paadje route langs een oud landgoed: Martenastate. Bij een oud gerestaureerd huis bel ik aan. Een aardige oude mevrouw helpt me en.zegt dat ze een mooie stempel heeft. Ze heeft mijn wandelstaf gezien, Stoffel-3 met al die veren die ik her en der heb verzameld. Ze zegt dat ze er ook een mooie voor mij heeft. Ze loopt de kamer in en komt terug met een prachtige bruin-wit-gestreepte veer, waarschijnlijk van een buizerd, maar het kan ook een andere roofvogel zijn.

Z

Ze bekijkt mijn stok en zegt ‘m mooi te vinden. Ik vertel dat ik er allerlei parafernalia zoals een ijzertje met Christoffel en een Jacobschelpje erop heb getimmerd. Niet omdat ik katholiek ben, maar omdat ik dit soort rituelen mooi vind. Ze zegt dat iedereen rituelen nodig heeft en.wijst naar haar dove man die in de tuin boontjes aan het snijden is. “Allegear rituelen”, zegt ze. En ik knik en bedank haar voor de stempel en deze wijsheid.

Britsum laat ik niet links, maar rechts liggen, ik ga links richting Stiens. In het boekje lees ik wat ik er allemaal mis: fresco’s in de romaanse kerk. Ik bedenk, dat ik er altijd nog eens naar toe kan. Ik denk dat ik meer zie dan dat ik mis….

Over een oude spoorweg, ik geloof het Dokkumer Lokaaltsje kom ik in Stiens. Maar goed ook, anders had ik heel lang door een nieuwbouwwijk moeten lopen. In Stiens zie je nog echt typische spoorwegwoningen en gebouwen.

In Stiens pauzeer ik even op een bankje bij de Aldi, ik loop even naar binnen en koop wat extra drinken en een pak rozijnenbolletjes. Die gaan er namelijk altijd wel in net zoals bananen. Iedereen heeft het steeds over extra drinken, maar extra rozijnenbolletjes moet je ook niet vergeten!

Nadat ik op het bankje ook nog werd aangesproken door een ouwere heer ging ik in Stiens op zoek naar een stempel. Bij de Bruna zocht men voor mij op internet waar. Bij een bakker of bij een frietzaak, die men hier petatzaak noemt. De getatoeeerde bakker wist nergens van, had alleen van het Pieterpad gehoord, wat volgens hem door Friesland liep.

Ik kreeg wel een mooie bakkerssticker! Dat dan weer wel!

En de eigenaar van de petattent , “Pieter Jelles” was een Chinees. Die weet vast niet dat Pieter Jelles Troelstra behalve schrijver en dichter een bekende Friese Socialistische voorman was, die uit Stiens kwam. Die Chinezen hebben hun eigen voormannen….. Maar hij had wel een stempel van het Jabikspaad.

De route ging verder over Finkum, wat trouwens in het Frysk Feinsum heet. Daar was een pauzeplaats bij de brug aan de Finkumervaart. Er stond een huis naast met grote letter Ultrea op de ramen. Daar moet een pelgrim wonen. Ik keek eens maar de buurman kwam al een kijkje nemen en zei dat de pelgrim gevlogen was.

Later op internet even gezocht: het is de heer Wiep Koehoorn en hij heeft geloof ik achter dat huis een soort revuge. Mooi toch! Lees maar op:  wiepkoehoorn.blogspot.com/

Ik eet en drink er wat en kijk wat om me heen zoals gewoonlijk. Het leven is goed, dat van een pylger underweis helemaal.

Onderweg zijn is zo gek nog niet, soms alleen, soms met zijn tweetjes. Allebei is het fijn. Net zoals ik het fijn heb met Ans, heb ik het ook fijn met mezelf. Raar hé! Nou ik vind van niet, op zijn tijd moet ik toch even in gesprek met mezelf. En dat lukt heel goed als je in je eentje wandelend onderweg bent. Maar dit terzijde.

Bij de restanten van Kleaster Mariengaard kwam ik nog twee pelgrims tegen. Zij Friezin uit Hemelum, hij Utrechter. Ze woonden ergens bij Leeuwarden in de buurt van Boksum.

Samen nog een stuk doorgelopen tot Oude Bildtzijl, daar dronken we samen koffie en fris bij Café Het Grauwe Paerd. En scoorden we alle drie wat stempels. Toen we buiten zaten liep de groep pelgrimdames voorbij die ik zag in Leeuwarden, sommigen liepen al niet te fris meer: ik geloof dat ze daar in Oude Bildtdijk sliepen.

De Friese en Utrechtse pelgrims liepen door naar Zwarte Haan, ik naar Sint-Jabik. We namen afscheid, morgen zien we elkaar waarschijnlijk weer, dan zijn alle pelgrims in Zwarte Haan of Sint-Jabik.

Ik liep door, het was nog een een lang stuk naar Nij Althoenae. En niet echt prettig lopen over zo’n dijk waar auto’s, bussen, fietsen over heen rijden.  Gelukkig kreeg ik wat afleiding door de kunstwerken á la Escher in het graan.  Daarna vergistte ik me nog, omdat die zijwegen allemaal op elkaar lijken. Kwam nondeju in Sint-Annaparochie terecht, daarna was het nog vier kilometer naar Sint-Jabik. Daar wordt alles in gereedheid gebracht en de grote weg is afgesloten, omdat ze,er een grote tent neerzetten. Voor ons!

Blij dat ik bij de auto was, nog een stempel gescoord bij de Pelgrimshoeve, waar het ook druk was. Ik denk dat de bêd&brochtje vol zit met pelgrims en hotemetoten van het Genootschap.

Ook op de camping zie ik verschillende kleine tentjes staan, aan de rugzakken te zien allemaal pelgrimsvolk. Ik ben nu toch echt nieuwsgierig naar morgen: de dag van Sint Jacobus!

Vanaf het Wad loopt een pad….

Na een helse tocht dwars door Nederland met een grote file bij Staphorst ben ik dan eindelijk aangekomen in het Bildt bij Zwarte Haan.

Een fijne kleine Natuurcamping, daar hou ik het wel een paar daagjes uit! Ik twijfelde nog even of ik niet onze Slaapkoets zou gebruiken, maar koos uiteindelijk toch voor het kleine tentje.

Omdat ik zo gezweet had onderweg en met tentje opzetten eerst maar een frisse douche genomen. Daarna kofje (fries voor koffie). Als diner had ik een blikje cassoulet pur porc et haricot verts uit La France, om nog wat in de sfeer te blijven. Kofje toe.

En nu ga ik nog een avondwandeling maken richting Zwarte Haan. Eventjes de voeten strekken….

Ik was net wat te vroeg voor de zonsondergang bij het Friese Finistere. Maar niet gewacht, want ik wil er vanavond vroeg in. Morgen op tijd op staan en dan met de bus naar Leeuwarden én te voet terug naar Zwarte Haan. En dan is het woensdag, 25 juli, op de dag van Jacobus mijn laatste wandeldag. Ik verheug me er op.

Ook het weerzien met Liwarden, toch nog mijn oude stadje. Ik woonde er toch van mijn negende tot mijn negentiende. Ik heb een speciale relatie met die stad, een soort haat-liefde-verhouding. We zien morgen wel hoe het er dan voorstaat.

Speciaal is het om dit in stilte, alleen te beleven. Het gevoel van de Camino! Een waardige afsluiting zo dacht ik.

Alweer op weg naar Sint-Jabik….

Het is nu vrijdagmorgen, ik zit in de nachtdienst. Tussen de ronden door heb ik even tijd om wat voorbereidingen te treffen voor volgende week. Maandag rij ik alvast naar Sint-Jacobiparochie. Ik heb gereserveerd bij een camping daar, niet ver van Zwarte Haan. Minicamping ‘t Kaatsgat. Kijk maar eens op hun website.

Vanaf daar wil ik toch nog wat etappes lopen voor de 25ste juli, de verjaardag van Sint Jacobus.

Ik heb gekeken hoe verschillende routes lopen, maar kom er achter dat ik het liefst vanaf Leeuwarden naar Sint-Jacobiparochie loop. Deze route liep ik in 2014 samen met mijn zoons.

Het begin van mijn Camino. Het lijkt me dan ook toepasselijk om nu in mijn eentje de boel af te sluiten door van Leeuwarden naar Sint-Jabik te lopen. Helaas kan Ans er niet bij zijn, omdat die donderdag weer moet werken. En ik wil toch heel graag de Nacht aan het Wad meemaken.

Eerst is er op 25 juli de binnenkomst van de “wadden-pelgrims” met allerlei festiviteiten en optredens. Kijk maar eens op: Programma Pelgrimsfestival

Daarna is er een soort processie waar die pelgrims aan mee kunnen doen naar Zwarte Haan, waar dan de Nacht aan het Wad begint.

Ik heb al voorpret en verheug me er op. Natuurlijk houden we u op de hoogte. Tot dinsdag, oant tiisdei.